TIEGEM / GUISE – Het moest een harmonieuze fietstocht worden richting het Franse Guise, maar de openingsetappe van vier wielertoeristen is uitgedraaid op een heroïsch epos vol navigatiefouten, mysterieuze vertragingen en een opmerkelijke slaapplaatskeuze. Wat begon als een gezamenlijk vertrek, eindigde in een psychologische oorlogsvoering tussen de ‘modderduivels’ en de ‘asfaltvreters’.
Meteen muiterij in het peloton
Woensdagochtend 17 juni, klokslag 8.30 uur. In de Tjampensstraat in Tiegem heerst gezonde spanning. Vier dappere coureurs staan gepakt en gezakt klaar. Het peloton is harmonieus verdeeld: Bolf en Yuri kiezen voor de mountainbike (MTB), Willem en Patrick houden het bij de vertrouwde koersfiets. Het plan? Samen langs de Schelde naar Doornik dokkeren, om daar de wegen te scheiden.
De harmonie bleek echter van korte duur. Amper tien meter na de startvlag sloeg de GPS-vlam al in de pan. De Schelde: via Zwevegem of via Tiegem? De heren raakten er niet aan uit. Uiteindelijk werd gekozen voor het parcours van ‘de kleinen toer’, inclusief de loodzware Keiberg. Pas na de brug in Helkijn – waar Willem een eerste cartouche afschoot – zat het tempo er goed in. Na een strakke passage langs het jaagpad werd in een goed opgewarmd Doornik de eerste neutralisatie ingeroepen. Topsporter ‘Duivelke’ zette de toon voor het weekend en bestelde traditiegetrouw een… Duvel.
De mythische Hel van het Noorden
Na de dorstlesser splitste de groep. Terwijl de wegploeg het asfalt opzocht, doken de MTB’ers de geschiedenisboeken in. Een onverwachte maar nu al legendarische passage over de loodzware kasseien van de Trouée d’Arenberg in het Bos van Wallers-Arenberg zette de toon. Via eindeloze boswegels, gravelpaden en metershoog gras denderden de mountainbikers richting de finish in Guise.
Tot ieders verbazing kwamen de dikkebandenrijders als eerste aan bij het verblijf. Van de wegploeg was urenlang geen spoor. Volgens hardnekkige geruchten in de wandelgangen – beter bekend als Radio TDC – waren de wegcoureurs het noorden volledig kwijt. Neveneffecten van ‘verdovende middelen’ of pure desoriëntatie? Feit is dat de wegploeg pas vier uur na hun zogenaamde aankomsttijd in Guise de meet overschreed. Wat er zich in die vier ‘verloren uren’ heeft afgespeeld, blijft vooralsnog een groot sportief geheim.
Blootvoets door Guise en mysterieuze keldergeluiden
Ondertussen zat de MTB-ploeg niet stil. Na een frisse douche bleek Bolf echter met een materiaalprobleem te kampen: hij moest blootvoets op prospectie door de stad. Een snelle tactische stop bij de plaatselijke Carrefour loste het schoeiselprobleem op, waarna de tafel voor het avondmaal werd gereserveerd.
Dat diner vond plaats in Le Taverne du Château, waar de serveerster al snel doorhad wie de échte kenners van de wijn- en bierkaart waren. De terugtocht naar het verblijf zorgde nog voor het nodige vuurwerk. Een steile helling – die de MTB’ers eerder die dag vlot hadden bedwongen – zorgde voor flink wat gevloek en ongeloof bij de wegploeg. Patrick dacht dat hij de helling beter blootvoets kon bedwingen om zo lager bij de grond en dus aerodynamischer zich voort te bewegen.
“De wegen scheidden zich niet alleen op het asfalt, maar blijkbaar ook in de slaapkamer.”
Bij aankomst in het huisje spatte de teamgeest definitief uit elkaar. Willem besloot zich volledig te distantiëren van het peloton. De fanatiekeling zocht de eenzaamheid op en installeerde zijn bed in de gymzaal, vlak naast de roeimachine. Geruchten dat hij daar ’s nachts nog stiekem kilometers heeft weggeroeid werden gevoed door vreemde, angstaanjagende geluiden vanuit de kelder. Al kan het volgens insiders ook om opkomende krampen zijn gegaan. Op de vraag wat die grote metalen bak met buizen was, net naast een lading pellets, hebben we vooralsnog geen antwoord gekregen.
De toon voor de komende ritten is gezet. De spanning binnen de ploeg is om te snijden!